Ընթացիկ համար

Քեզ համար   

Մանուկներին

Արխիվ

Քարոզները

Բացիկներ

Տոն առաջիկա

ԸՆԾԱՅՈՒՄՆ ՍՈՒՐԲ ԱՍՏՎԱԾԱԾՆԻ
ԵՐԻՑ ԱՄԱՑ Ի ՏԱՃԱՐՆ

այ Առաքելական Ս. Եկեղեցին, հավատարիմ սրբազան ավանդությանը, ամեն տարի՝ նոյեմբերի 21-ին , տոնում է Ս. Մարիամ Աստվածածնին տաճարին ընծայելու տոնը: Ամենագովելի Սուրբ Կույսը սերում է քահանաների ու թագավորների տոհմից, որովհետեւ Նա, Ով նրանից պիտի ծնվեր, Քահանա է ու Թագավոր: Աստվածամայրը աստվածատուր զավակ է եւ դեռեւս որովայնից ընտրյալ. նրա ծնունդը հրեշտակն է ավետել:

Հայրը՝ Հովակիմը, Դավթի ցեղից, բարեպաշտ եւ մեծահարուստ մարդ էր, իսկ մայրը՝ Աննան, քահանայական տնից, համեստ ու երկյուղած կին: Ամուսինները հայտնի էին իրենց բազում առաքինություններով: Աստծո երկյուղն ունենալով իրենց սրտում՝ անկեղծ մտքով ու հոժար կամքով ծառայում էին Աստծուն: Սակայն Հովակիմն ու Աննան զուրկ էին երեխաներից, որովհետեւ Աննան ամուլ էր: Իսկ այն ժամանակներում անզավակությունը մեղք եւ Աստծո պատիժ էր դիտվում եւ շարժառիթ էր ամեն կարգի նախատինքի ու արհամարհանքի: Հովակիմն ու Աննան աղոթքով Տիրոջից զավակ էին խնդրում եւ, չնայած տարեց հասակին, չէին հուսալքվում: Մի օր, երբ Հովակիմը տաճարում Տիրոջը զոհ էր մատուցում, քահանան նրան ասաց, որ ամենավերջում ներկայանա, քանի որ զավակ չունի: Հովակիմի հոգին խոցվեց, նա տխուր դուրս եկավ տաճարից եւ, տուն վերադառնալու փոխարեն, գնաց լեռները՝ հովիվների մոտ, ուր անդադրում, արցունքոտ լի աչքերով աղերսում էր Աստծուն՝ հանել իրենց անզավակության անպատվելի վիճակից: Իսկ Աննան՝ նրա բարեպաշտ կողակիցը, իմանալով ամուսնու տանից հեռանալը, սկսեց արտասվել, բայց եւ անտրտունջ խնդրել Տիրոջ բարեգթությունը :

Տիրոջ հրեշտակը հայտնվեց Հովակիմին ու Աննային եւ հայտնեց, որ նրանց աղոթքները լսվեցին, Աստված նրանց մանուկ կպարգեւի, որի անունը ամբողջ աշխարհում պիտի տարածվի: Աննան ուխտեց, որ եթե զավակ ունենա, Աստծուն պիտի ընծայի: Այդպես էլ եղավ: Նազարեթ փոքրիկ քաղաքում ծնվեց Դավիթ թագավորի դուստրը՝ Սրբուհի Մարիամը: Աստվածամոր ծննդյան լուրը տարածվեց ամբողջ Հրեաստանում, եւ լսողներն օրհնեցին Աստծուն՝ ինչպես մարգարեացել էր Եսային: Իրենց ուխտին հավատարիմ՝ Հովակիմն ու Աննան, Մարիամին երեք տարի պահելուց հետո, տարան Երուսաղեմի տաճար՝ Տիրոջն ընծայելու: Երբ նրան դրեցին տաճարի սանդուղքի առաջին աստիճանին, ի զարմանս ներկաների, առանց որեւէ մեկի օգնության, բարձրացավ տասնհինգ աստիճաններով: Մուտքի մոտ Սուրբ Մարիամին ընդառաջ եկավ Զաքարիա քահանայապետը: Նա, հիացմունքով եւ զարմանքով համակված, հատուկ հայտնությամբ, ասես կանխազգալով մանկան Աստվածամայր դառնալու նախասահմանումը, առաջնորդեց նրան Սրբության Սրբոցը: Դա Երուսաղեմի տաճարի այն վայրն էր, ուր միայն քահանայապետին էր թույլատրվում մտնել եւ այն էլ՝ տարին մեկ անգամ:

Ամեն տարի ծնողները Մարիամին տանում էին տաճար, մինչեւ լրացավ նրա յոթը տարին: Որոշ ժամանակ անց աղջնակը միացավ այրիներից եւ սրբակրոն կույսերից կազմված մի խմբի, որոնք բնակվում էին տաճարի հովանու ներքո: Նա աչքի էր ընկնում իր բարեպաշտությամբ, մեծ խոնարհությամբ ու հեզությամբ: Մարիամը յոթն ամսական է ծնվել, եւ յոթն ամսականում դուրս եկան նրա առաջին ատամները: Յոթն ամսականում առաջին անգամ քայլեց յոթը քայլ, եւ յոթը տարեկանից սկսեց ապրել տաճարում: Նա արժանապես ընդունեց Սուրբ Հոգու յոթնարփյա շնորհները՝ զարդարվելով յոթն առաքինություններով: Ամենագով մանուկը բնակվեց տաճարում՝ իբրեւ անբիծ աղավնի: Հրեշտակներն աղավնակերպ իջնում էին տաճարի մեջ եւ Մարիամին կերակրում: Նա, իր առաքինի վարքով, մնաց տաճարում յոթը տարի, որից հետո դարձավ Հովսեփի նշանածը եւ ստացավ Գաբրիել հրեշտակապետի ավետիսը: Աստվածամայրը Տիեզերական Եկեղեցու մեծագույն Սրբուհին է, եւ նրան միշտ ունենք բարեխոս առ Միածին Որդին:

>>>