Ընթացիկ համար

Քեզ համար   

Մանուկներին

Արխիվ

Քարոզները

Բացիկներ

Մանուկներին՝ Սրբազան Պատմություն

ՀԱՐՅՈՒՐ ԿԱՐԿԱՏԱՆՈՎ ՈՒՍԱՆՈՂԸ

«Մի՛ երկնչիր, Մարիամ, զի գտեր շնորհս յԱստուծոյ: Եւ ահա յղասջիր եւ
ծնցես որդի, եւ կոչեսցես զանուն Նորա Յիսուս»
Ղուկ. Ա 30-31

ազար հինգ հարյուր տարի առաջ, Շիլա Չաբի դինաստիայի Կասրի տիրակալության ժամանակ, Կյոնջու ավանում կար-չկար մի առաքինի ուսանող կար: Նա բարի էր եւ ժուժկալ իր ցանկությունների մեջ, ինչպես նաեւ` խնայող, այդ պատճառով ամբողջությամբ կարկատաններով պատված հագուստ էր կրում: Լինում էին ժամանակներ, որ նրա շապիկի վրա կարելի էր հարյուրից ավելի կարկատան նկատել: Այդ պատճառով էլ նրան կոչում էին հարյուր կարկատանով ուսանող:

Ուսանողը երբեք չէր ամաչում իր աղքատությունից եւ երբեք չէր տրտնջում: Իսկ նրա կիրքը կոմունգո նվագելն էր` վեցլարանի երաժշտական գործիք, որը միշտ իր հետ տեղից տեղ էր տանում, ուր էլ գնար, եւ որի վրա հաճույքով նվագում էր ժողովրդի համար: Երբ նա նվագում էր, մարդիկ մոռանում էին իրենց վշտերի ու դժվարությունների մասին` հաճույք ապրելով նրա հիասքանչ երաժշտությունից:

Մի անգամ՝ Նոր տարվա նախօրեին, ողջ քաղաքը լցվել էր պատրաստվող բրնձի եւ բրնձակարկանդակների ձայներով ու բույրերով: Ուսանողի կինը, ունկ դնելով նախատոնական իրարանցմանը եւ տոնական ուտեստների բույրն առնելով` կամացուկ հոգոց հանեց:

- Մեր հարեւաններն անընդհատ բրինձ են աղում տոնական ուտեստների համար,- կամացուկ նկատեց նա,- իսկ մենք հատիկ անգամ չունենք: Դե ինչպե՞ս ենք մենք Նոր տարին տոնելու:

Լսելով դա` ուսանողը ծիծաղեց:

- Թանկագինս,- ասաց նա կնոջը,- կյանքն ու մահը կախված են ճակատագրից, իսկ հարստությունն ու աղքատությունը` երկնքից: Մեզ կարող է այցի գալ հարստությունը կամ աղքատությունը, եւ մենք չենք կարող դա կանխել, իսկ եթե նրանք քեզ լքեն, մենք չենք սկսի նրանց հետապնդել: Դե էլ ի՞նչ ասեմ: Ավելի լավ է ես փոքր-ինչ ուրախացնեմ քեզ իմ երաժշտությամբ:

Հետո ուսանողն սկսեց նվագել իր կոմունգոյի վրա: Նրա երաժշտությունը հիասքանչ էր: Մինչ այդ ոչ ոք եւ երբեք դա չէր լսել: Դրանում լսելի էին առատ բերքահավաքից հետո բրինձ աղացող ջրաղացի ձայները: Ուսանողի կինը, լսելով երաժշտության զվարթ ու բերկրալի ձայները, հանգստացավ եւ մոռացավ իր բոլոր վշտերը: Երաժշտության կախարդական ձայներից դյութված՝ նրանց տուն շարժվեցին հարեւանները, եւ նրանցից յուրաքանչյուրը տոնական հյուրասիրություն էր տանում ուսանողին ու նրա կնոջը:

Աղքատ ուսանողի հորինած կենսուրախ մեղեդին, որ կոչվում է «Ջրաղացի երգը», հասել է մինչեւ մեր օրերը:

>>>